8 Nisan 2017 Cumartesi

SİNEMDEKİ DÜŞ

Geride ne bıraktın diye sormuştun.
Yorgunluk miras kalıyor.
Böyle olsun istemedin sen de biliyorum.
Saçlarım eriyor güneşine kavuşmuş kar gibi.
Bak sinemde yorgun bir düş uyuyor.
Bak sinem betona düşmüş yavru bir kumru gibi üşüyor.
Kimlerin elleri dolaşıyor bedenimde?
Kemiklerimi eksi elli derece testereler yalıyor.
Nergisler ne zaman açıyor?
Kordonda kambur bir adam oturuyor.
İnsanın ilişmediği bir ormanda adını bilmediğimiz bir çiçek açıyor.
Keşfeden ben olsaydım senin adını koyardım.
Vahşi bir bekaretten vazo süsleyen solgun bir yüze dönüş diye değil.
Hayır yemin ederim değil.
Bilirsin insan kavramlarla açıklanıyor.
Bilirsin sevmenin bile bir adı var.
Öyle adın olsun diye de değil.
Sadece kapkara bir denizin ortasında
Fenerler ruhsuz insanların yüzlerini ellerime döküyor diyebilmek içindir belki de.
Belki de, 'sen' denizinde klostrofobimden kurtuluyorumdur.
Tozlu bir sokakta,
Çöp kokusu içinde birkaç genç gülümsüyor.
Sokaklar kimsesizlerin genelevleri oluyor.
Göğün yedi katından cehenneme doğru giden bir merdivenden,
Yuvarlandıkça yuvarlanıyorum.
İdrarını ve kötü talihini boşaltan o acınası insanlardan biri oluyorum
Tutmayacak mısın beni?
Kim yarattı cehennemi?
Kim yarattı cenneti?
Düşüyorum
Düşüyorum
Düşlüyorum
Kumsalsız bir deniz gibi aşınıyor bendeki sert kayalar.
Bir nergisin ilkbaharında buharlaşıp tuzumu salıyorum ya.
Kordonda kambur bir adama sesleniyorum.
Kordonda tuzu icine çekiyor balıklar.
Şarkılar söylüyor kurumuş dudaklar.
Kamburunu aramaya çıkıyor bir adam.
Yükünü sırtlıyor bir hamal.
Başını yaslıyor kadın bir omuza bir tramvayda.
Sis ağacı sarıyor çepeçevre.
"Bak" diyor
 "tüm şehri buz beyazlığımla sardım.
Dalından atma kuşları.
Başını kaldırıp içinde ölü çarşafları kirleten temaslara bakma daha fazla"
Öyle söylüyor ağacın kamburuna sarılmış sis.
Duvarları yok edemiyor madem
Sevdiğinin su yeşili gözlerine dökülüyor.
Bak sinem sıkışıyor.
Aşağı mahalleden travestiler geçiyor.
En güzel gülümsemeler onlarınki.
En çok onlar ağlıyor
Kamburunu bulamamış adamın bıçağıyla
Kan olup akan güzel yüzlü sevdikleri için.
En çok ben ağlıyorum
Sen en çok ağlıyorsun.
Daldan atlamış bir kuş gibi titriyorsun.
Bak bir kadın bir adamı öpüyor.
Bir kadın bir kadını öpüyor.
Kordonda herkes gülüyor
Biraz da sisli kafalar.
Üşüyorsun.
Bedenine bir çuvaldızla türlü sefalet dikilmiş.
Düşüyorsun.
Dibindeyim korkma
Düşlüyorsun.
Yorgunsun.




24 Mart 2017 Cuma

KANADINA İNTİHARIM

Kendi paradoksundan daha kurnaz olan yüce Hermes!
Söyle ölüler gülümsüyor muydu?
Yeraltına doğru yüzerken?
Söylesene Hermes,
Ölmek nasıl bir duygu?
Kendinden korunamazken, korumak zorunda olmak...
Sana çıplak ayaklarınla toprağa basma şansı vermediler biliyorum.
Sana gökyüzünü yaratma şansı da vermediler
Sana tanrı olma şansı da vermediler.
Anlatsana bana ölümün demir tadını.
Kanatlarınla yeraltına inerken
Gülümsüyor muydu, geçmişinden binpişman ölüler?
İki ciğer arasında asılı bir köprüde
Düşersen eğer
Lirinin o tatlı sesiyle büyülenemeyeceğim.
Zamanı kim yarattı?
Zaman neden suyun gaz hali?
Zaman neden ölüme gidiyor?
Söylesene Hermes
Sen hiç öldün mü?
Pencereni aç, ellerimde rüzgarın dolaşsın.
Pencereyi aç, aç kurtlar dolansın
Bir orman yansın, bir mit yazılsın yeniden.
Sen lirini çal, sen lirini çal tatlı tatlı.
Dalayım kavramsız zihnimin derinliğine
Sen lirini çal,
Dalayım ıssız bir uykunun dibine.
Ölümün en çiçekli haline sevineyim.
Yüzümde, ellerimde, ayakkabılarımda hayat dursun.
Olsun, kanla ıslanmış olsun bir nehir.
Nehirler aksın, lirin aksın, uyku aksın, ölüm aksın.
Bir bilge doğsun.
Söylenmiş tüm sözler bıkmadan, usanmadan bir daha söylensin.
Ben ölürsem beni de götürecek misin
Yeraltının baharı kavuran kızıllığına?
Bir atın saçlarını örer miyiz rengarenk?
Bana ölümün -sadece giderken- ne güzel olduğunu fısılda.
El ver
Dualar okunsun.
Ses ver
Bir ah işitilsin.
Kanatlarına karışsın külüm.
Söylesene Hermes güzel bir renk midir ölüm?


16 Ocak 2017 Pazartesi

ÖLÜME BIRAKILMIŞ YILKI GİBİ


Kim dizginleyecek sanıyorsun
Kafanda vahşice koşan yorgun yılkıları?
Senden başka.
Neyim varsa döktüm diyorsun da
Neyin varsa söküp almadılar mı?
Bir ahize daha kayıyor mu parmaklarının arasından?
Kesintisiz tiz çığlıklar akabinde
Yol vermek için değil
Kim alabilmiş yolları?
Yol gitmek için değil
Hangi yol eskimiş gidenini eskitmeden?
Yol getirmiyor kimseyi
Kavuşturmak için ayırmıyor mu birilerini birilerinden?
Bunca uğurlama niye?
Yol söküp alıyor ciğerini
Ben kaybettim birini
Bak duruyor masada
Bazen öyle sadece sızlamak için sızlıyor arada.
Kolay bırakılmıyor ne de olsa eski alışkanlıklar.
Gitmek yok deniyor
Kaçmak kendinden olmadıkça.
İzbeye çekiliyoruz.
İnsan doruğa ulaştığında patlayan havai fişekler gibi,
Dışarıdan rengarenk
Ciğerleri lime lime olmuş gibi,
İçeriden paramparça.
Dört nala haykırıyorsun,
Sakallarında çocuklar uyuyakalırken.
Sen kendi gölgene mi saklanıyorsun?
Kim bakar ki şimdi,
Ellerini nerede sakladığına?